انگشت به دهان ماندن یعنی چه

انگشت به دهان ماندن اصطلاحی است به معنای حیرت‌زده و شگفت‌زده شدن؛ به‌گونه‌ای که آدم از تعجب زیاد، بی‌اختیار انگشتش را روی دهانش بگذارد و ساکت بماند. به‌طور کلی این اصطلاح به معنای شگفت‌زده شدن، تعجب کردن و غافلگیر شدن است.

این اصطلاح از یک حرکت بدنی رایج گرفته شده؛ گذاشتن انگشت بر دهان یا دندان گرفتن انگشت، از دیرباز نشانهٔ حیرت در فرهنگ ایرانی بوده است و در ادبیات کلاسیک فارسی هم بارها آمده است. «انگشت حیرت به دندان گزیدن» شکل دیگری از همین اصطلاح است.

مثال: «با اجرای بی‌نظیرش، همه را انگشت به دهان گذاشت.»

مثال: «وقتی قیمت را شنیدیم، انگشت به دهان ماندیم.»

اصطلاح‌های «مات و مبهوت ماندن»، «دهان باز ماندن»، «هاج و واج ماندن» و «شاخ درآوردن» معنای نزدیکی دارند.