بدعت یعنی چه
بدعت در لغت به معنای نوآوری، کار تازه، رسم نو و آیین نو است. در کاربرد دینی، بدعت به عقیده، رسم یا آیینی گفته میشود که در دین وجود نداشته و کسی آن را بهعنوان بخشی از دین وارد کرده است. به کسی که بدعت میگذارد «بدعتگذار» گفته میشود.
در اسلام، بدعت در دین نکوهش شده است. اما در کاربرد عمومی‌تر، بدعت گاهی بار مثبت هم دارد و به نوآوری و کار تازه‌ای گفته میشود که پیش از آن انجام نشده است. مثلاً در هنر و ادبیات، «بدعتگذار» به هنرمندی گفته میشود که سبک یا روش تازه‌ای را آغاز کرده است. «بدعت گذاشتن» هم یعنی رسم تازه‌ای پایه‌گذاری کردن.
مثال: «نیما یوشیج در شعر فارسی بدعتگذار بود.»
مثال: «این رسم یک بدعت جدید است و ریشهٔ دینی ندارد.»
مثال: «بدعت بدی گذاشتی، حالا همه همین رو می‌خوان!»
واژه‌های «نوآوری»، «ابداع» و «رسم نو» در معنای مثبت، معنای نزدیکی دارند.