شفاهی یعنی چه

شفاهی به معنای زبانی و گفتاری است و به سخنی گفته می‌شود که رودررو و با زبان بیان می‌شود، نه به‌صورت نوشته. «امتحان شفاهی» آزمونی است که در آن سؤال‌ها با گفت‌وگو پرسیده می‌شوند و پاسخ‌ها هم به‌صورت گفتاری داده می‌شوند.

شفاهی واژه‌ای عربی است و از «شفه» به معنای «لب» گرفته شده؛ یعنی چیزی که با لب و زبان گفته می‌شود. در مقابل شفاهی، «کتبی» قرار دارد. این واژه در ترکیب‌های مختلفی به کار می‌رود؛ مثل «توافق شفاهی»، «قرارداد شفاهی»، «دستور شفاهی» و «ادبیات شفاهی».

مثال: «امتحان زبان دو بخش داره: کتبی و شفاهی.»

مثال: «فقط شفاهی قول داد، چیزی امضا نکرد.»

«تاریخ شفاهی» به روشی از تاریخ‌نگاری گفته می‌شود که در آن خاطرات و روایت‌های افراد از زبان خودشان ضبط و ثبت می‌شود. «ادبیات شفاهی» هم به قصه‌ها، مثل‌ها و ترانه‌هایی گفته می‌شود که سینه‌به‌سینه منتقل شده‌اند.