زلف یعنی چه
زلف به معنای موی سر و گیسوست. این واژه بیشتر برای اشاره به موی زنان و دختران به کار میرود و در ادبیات فارسی، بهویژه در غزل، جایگاه بسیار مهمی دارد.
در شعر فارسی، زلف یار نماد زیبایی، دلبری و گرفتاری عاشق است. شاعران زلف را به زنجیر، کمند، دام، شب و مار تشبیه کردهاند، و «زلف پریشان» نشانهٔ آشفتگی و دلربایی است. در عرفان هم زلف گاهی نماد کثرت و پوشیدگی حقیقت به شمار رفته است.
مثال: «هر کی تشویش سر زلف پریشان تو دید / تا ابد از دل او فکر پریشان ننشست»
مثال: «باد در زلفهایش میپیچید.»
در گفتار روزمره، «زلف» کمتر به کار میرود، ولی اصطلاح «زلف کسی را به زلف کسی گره زدن» یعنی سرنوشت یا کار دو نفر را به هم وابسته کردن. «باجناق» در برخی گویشها «همزلف» هم نامیده میشود.