تلمذ یعنی چه

درس خواندن نزد استاد یا آموزگار و چیزی فرا گرفتن از او را تلمذ می‌گویند. همچنین به معنای شاگردی کردن، شاگرد شدن و علم‌آموزی است.

تلمذ واژه‌ای عربی و رسمی است و با «تلمیذ» (شاگرد) هم‌ریشه است. این واژه بیشتر در زندگی‌نامه‌ها، متون تاریخی و حوزوی و نوشته‌های ادبی به کار می‌رود، به‌ویژه وقتی بخواهند بگویند کسی شاگرد چه استادانی بوده است. معمولاً با فعل «کردن» و حرف اضافهٔ «نزد» یا «محضر» می‌آید.

مثال: «او سال‌ها در محضر استادان بزرگ موسیقی تلمذ کرد.»

مثال: «این فقیه نزد علمای نجف تلمذ کرده بود.»

اصطلاح «افتخار تلمذ داشتن» هم یعنی افتخار شاگردی کسی را داشتن. واژه‌های «شاگردی»، «فراگیری» و «دانش‌آموزی» مترادف آن هستند.