بلاهت یعنی چه
بلاهت یعنی کمعقلی، نادانی و کندذهنی. این واژه عربی است و مترادف واژههای نادانی، ضعف عقل، حماقت و کودنی است.
بلاهت واژهای کمی ادبی و رسمی است و معمولاً برای رفتار، تصمیم یا حرفی به کار میرود که از بیفکری یا نادانی شدید نشان دارد. صفت این واژه «ابله» است که به آدم نادان و کمعقل گفته میشود.
مثال: «باور کردن این دروغ آشکار نهایت بلاهت بود.»
مثال: «از روی بلاهت همهٔ پساندازش را به یک غریبه داد.»
یکی از معروفترین رمانهای ادبیات جهان، «ابله» اثر فئودور داستایفسکی است که در آن، شخصیت اصلی به خاطر سادگی و پاکی بیش از حد، از نگاه دیگران ابله به نظر میرسد. واژههای «حماقت»، «سفاهت» و «خریت» (عامیانه) معنای نزدیکی دارند.